Joga jest wschodnią tradycją, która staje się coraz bardziej popularna w społeczeństwach zachodnich. Chociaż duchowe elementy tej starożytnej indyjskiej praktyki zniknęły częściowo w swojej zachodniej formie, praktyka wciąż pozostaje holistycznym i wielowymiarowym podejściem do utrzymania dobrego zdrowia i dobrego samopoczucia (de Manincor i in., 2015). Znajduje to odzwierciedlenie w znaczeniu jego sanskryckiej nazwy: „zjednoczyć” lub „osiągnąć to, co wcześniej było nieosiągalne” (Uebelacker i in., 2010). Jego główne elementy obejmują postawy fizyczne (asany), techniki oddychania (pranayama) i medytację (dhyana) (Uebelacker i in., 2010). Nacisk na te elementy różni się w zależności od stylu, np. Joga Iyengara koncentruje się na wyrównaniu ciała w asanach, podczas gdy vinyasa uczy łączenia oddechu z ruchem. Ponadto jogini promują pozytywne wartości i postawy, a także styl życia. Badania wykazały, że może pomóc w rozwiązywaniu problemów zdrowotnych, począwszy od problemów ze zdrowiem psychicznym, a skończywszy na dolegliwości mięśniowo-szkieletowe.

Czy zatem joga jest naprawdę skuteczna i korzystna dla naszego zdrowia, a jeśli tak, to jaki jest jej sekret?

Medytacja jest jednym z podstawowych elementów jogi.

Randomizowane kontrolowane badania jogi wykazały, że może zmniejszyć ból i poprawić wyniki funkcjonalne u osób z problemami fizycznymi, takimi jak ból w dole pleców i fibromialgia (Ward et al., 2013). Niektóre dowody wskazują, że joga może nie tylko radzić sobie, ale także zmniejszać niektóre problemy mięśniowo-szkieletowe, takie jak skolioza – stan, w którym kręgosłup zakrzywia się bocznie (Fishman i in., 2014). Pacjenci ze skoliozą, którzy wykonywali pozę znaną jako „deska boczna” przez średnio 90 sekund dziennie, przez większość dni w tygodniu przez siedem miesięcy, wykazywali spadek krzywizny bocznego kręgosłupa o około 32%. Im bardziej świadomie pacjenci ćwiczyli boczną deskę, tym bardziej poprawiał się ich kręgosłup. Chociaż inne formy aktywności fizycznej, takie jak rozciąganie, mogą być równie skuteczne w poprawie codziennego funkcjonowania, w niektórych przypadkach wykazano, że joga jest lepsza niż fizykoterapia. W szczególności, gdy chodzi o poprawę jakości życia i zmniejszenie depresji, która często towarzyszy chorobie fizycznej (Ward i in., 2013). Wykazano, że joga pomaga osobom z zaburzeniami nastroju, w tym kobietom z depresją poporodową (Buttner i in., 2015).

Niektórzy eksperci od jogi sugerują, że w celu zmniejszenia depresji i lęku praktyka jogi musi nie tylko zawierać pewne kluczowe elementy, ale także unikać niektórych innych składników (de Manincor i in., 2015). Na przykład zarówno depresja, jak i lęk mogą zostać złagodzone dzięki regulacji oddechu, jednak osoby z depresją czerpią większe korzyści z koncentracji na wdechu, podczas gdy osoby z lękiem z wydłużenia wydechu i „szumiącej pszczoły” (bhramari). Osoby niespokojne powinny unikać technik szybkiego oddychania, jak również ogrzewanych i zatłoczonych sal do jogi. Sugeruje się, aby osoby z problemami zdrowia psychicznego ćwiczyli 30-40 minut 5 razy w tygodniu przez 6 tygodni. Częstotliwość praktyk jest jednak bardziej kontrowersyjna wśród ludzi ze schorzenuanu układu mięśniowo-szkieletowego, głównie dlatego, że nienadzorowane sesje jogi mogą być szkodliwe dla osób bez wcześniejszego doświadczenia jogi (Ward i in., 2014). Jednak eksperci w obu dziedzinach zgadzają się, że praktyka jogi, która ma na celu pomóc w określonych problemach, powinna być zintegrowana, spersonalizowana i nauczana przez osoby z wystarczającym doświadczeniem i szkoleniem.

Aktywnymi składnikami jogi są uważność i aktywność fizyczna (Uebelacker i in., 2010). Oba te elementy są ważne w innych podejściach do leczenia problemów zdrowotnych. Jedną z zalet jogi jest jednak jej całościowe skupienie się na osiągnięciu pełnego potencjału, a nie na zmniejszaniu objawów choroby, a także na skupieniu się na jednoczeniu umysłu i ciała oraz budowaniu akceptacji siebie (Uebelacker i in., 2010). Chociaż spełnienie dokładnych wymogów dotyczących jogi może być trudne w leczeniu problemów fizycznych i psychicznych, tj. częstości ćwiczeń i zorganizowanych zajęć zindywidualizowanych, nadal pozostaje obiecującą terapią uzupełniającą.

Jadwiga Nazimek

References:

Buttner, M. M., R. L. Brock, M. W. O’Hara, and S. Stuart, 2015, Efficacy of yoga for depressed postpartum women: A randomized controlled trial: Complement Ther Clin Pract, v. 21, p. 94-100.

de Manincor, M., A. Bensoussan, C. Smith, P. Fahey, and S. Bourchier, 2015, Establishing key components of yoga interventions for reducing depression and anxiety, and improving well-being: a Delphi method study: BMC Complement Altern Med, v. 15, p. 85.

Fishman, L. M., E. J. Groessl, and K. J. Sherman, 2014, Serial case reporting yoga for idiopathic and degenerative scoliosis: Glob Adv Health Med, v. 3, p. 16-21.

Uebelacker, L. A., G. Epstein-Lubow, B. A. Gaudiano, G. Tremont, C. L. Battle, and I. W. Miller, 2010, Hatha yoga for depression: critical review of the evidence for efficacy, plausible mechanisms of action, and directions for future research: J Psychiatr Pract, v. 16, p. 22-33.

Ward, L., S. Stebbings, D. Cherkin, and G. D. Baxter, 2013, Yoga for functional ability, pain and psychosocial outcomes in musculoskeletal conditions: a systematic review and meta-analysis: Musculoskeletal Care, v. 11, p. 203-17.

Ward, L., S. Stebbings, K. J. Sherman, D. Cherkin, and G. D. Baxter, 2014, Establishing key components of yoga interventions for musculoskeletal conditions: a Delphi survey: BMC Complement Altern Med, v. 14, p. 196.

Call Now ButtonZadzwoń